Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 


Op zaoterdagmargen moest er altied van alles gebeuren bie oens thuus. Va zorgde er wel veur dat je veur de middag niet klaor waren. De oprit naor de hardeweg moest e'schoffeld wurden.

Er mocht geen greun sprietje gras boven het grind uut steken. Graskanten recht aof e steuken. Zelfs de paodjes tussen de bonenbedden werden netjes an e harkt. En as je vreugen weurum dat allemaol mos was et antwoord “umdat het margen Zondag is”. Je warkte gezamenlijk op, wat gezelliger was dan gescheiden ieder een eigen taak aof te warken. Wie weinig zin had in al dat wark onzin vund of anderszins obstructie pleegde kreeg een vaste taak toe e wezen. En je moesten maar aofwachten of je daor beter mee aof waren Zo mos breur Huib elke week de hondenhokken schoon maken. Dat was zien vaste taak. As et nodig was het stro vervarsen in de nachthokken en veural de beide rennen klaor maakn. Mien Va had destieds twee honden. Die hadden beide een eigen hok met een flinke ren. En omdat de honden niet geregeld uut e laoten werden, lagen er nao een week nogal wat hondedrollen in die rennen. Dat betekende dat je de hondendrollen die der lagen wegwarkte, de bodem van de ren schrobde met ruum waoter, vaak met wat lysol er deur. De drollen schepte Huib veurzichtig op met een schup en smeet die buuten de ren op een overhoekje van de tuun. Veer lopen met die drollen op een schup was niet wat veur hum dus kwamen ze terecht op een plek van hooguut tien bie vuuf meter. Af en toe spitte Huib dat stukje tuun um omdat het vol lag met hondedrollen.
Et onkruud greujde welig daor op dat stukje tuun deur al die mest. Op een dag kreeg Huib de gedachte um, naodat hie de stront weeres onder espit had, daor eerpels te poten. Vrogge eerpels, naor de nieuwe eerpels werd altied uut e keken toendertied. De ouwe eerpels wer-den slechter, veural as ut wat warmer werd, weinig smaak en steeds meer eerpels die gingen rotten. Soms moest je wel de helft weg snieën. Vrogge eerpels dus en het werd een succes. Het lof stond er nao verloop van tied geil op en op een dag bleek dat er al flinke eerpels an zaten. De ouwe eerpels waren nog lang niet op, maar veur de eerst volgende zondag werd er een maoltje erooid, het waren dan ook iezig mooie eerpels. Eerpels as zilver zei iemand. Dat kon zondag een feestmaol wurden. Mooie nieje eerpels, een lust om te zien en ut klaormaken was een makkie. Dat ging dus heel wat rapper dan met ouwe eerpels. Huib werd e prezen um zien landbouwkundige kwaliteiten. Zondag tegen de middag werden de eerpels in een gietiezeren kookpot met waoter op et fornuus e zet en an de kook e bracht. Op een bepaald moment werd deur mien zuster op e markt: ”Jan het hondestront an zien schoenen”
Dat deed ze wel vaker, zomaar een beschuldiging uuten die nargens op sleug. Ik was et huus nog niet uut eweest en wist wel zeker dat ik gien hondestront an mien schoenen had. Toch werd effen e controleert of mien schoenen schoon waren. Niks te zien dus. Maar inderdaad ook ik reuk de lucht die deed denken an hondedrollen. Anderen vunden dat ok en die lucht werd almaar starker.
Enkelen gingen de kamer uut en kwamen terug en zeijen dat het op de deel en buuten niks te ruuken viel en dat et beslist allenig in huus zo stunk. Moe tilde de deksel van de eerpelkookpot op, ik zag et toevallig, en ze truk een heel zunig gezicht en prikte met een vork in de eerpels in de pot. Tegeliek wist iedereen in huus waor die stank vandaon kwam en wel, van de eerpels. We stelden dat we de pot met eerpels beter naor buten konden brengen en maar wat brood nemen. Maar Va besliste dat er gewoon e geten zou wurden. Je kneep je neus maar dicht met eten want zulke prachtige eerpels was sund om ze weg te gooien.
Wat smaak betreft waarschijnlijk goed te eten. Nao het gebruukelijke ritueel zaten we klaor om te gaon eten. Va stung klaor met een schuumspaon om een ieder die zien bord erbie hield een schep met eerpels op je bord te kwakken. Niemand van oens hield zien bord bie. Ik twiefelde nog om de goeije man ter wille te wezen maar de lucht deed me er toch maar van afzien. Misschien waren onze neuzen beter as de ziene. As voorbeeld veur oens nam Va nao wat geprak een vork vol met veural veul gruunte, sju en wat eerpel. Tien paor ogen keken gespannen toe. We zagen dat et hum niet arg beviel, maar hie nam toch een tweede hap en die ging ok naor binnen. Zien kleur veranderde van gezondrood naor die van afstarvend eerdappellof. Geelachtiggreun of greunachtiggeel. Ik keek ongerust toe en verwachtte Va dood van zien stoel te zien vallen. Wat mossen wie zonder onze Va docht ik. In paniek keek ik naor breur Henk, hie was acht jaor auwer as ik, en in mien ogen al een hele kèèl dus. Maar diens gezicht straolde helemaol geen paniek uut, integendeel en hie knipoogde bemoedigend naor mien. Va stung plotseling rap op, zien stoel klapte met een harde slag achterover op de vloer en Va runde naor de deel. ümdat hie de deur achter hum dicht smeet, heurden we niet wat er op de deel gebeurde. Effen laoter kwam hie weerum, zien mond deppend met zien zakdoek en zei dat de greunte en het vlees maar verdeeld mossen wurden. De kookpot met eerpels werd naor buten e dragen. Zelfs et varken kreeg ze niet te eten, die eerpels, ut beest mocht ur us ziek van wurden. De eerpels verdwenen op de mesthoop. Iemand had de ramen al open e zet, zodat de lucht van pure hondenstront deur de openstaonde ramen naor buten verdween.
Mest is maar mest, maar niet alle mest is geschikt veur consumptie gewassen wisten wie toen. Overigens, dahlia’s deden goed daor, jaoren lang hadden we prachtige dahlia’s van dat stukje grond. Lekker ruuken deden de bloemen niet maar dat doen dahlia’s toch niet volgens mien.

Dit verhaal werd al eerder voorgedragen door Jan den Uil en was opgenomen in nr. 62 - Van 't Erf van Ermel (2012).